Monday, 13 May 2013

ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರ - ಮಾನವ ಕಲ್ಯಾಣ ಶಾಸ್ತ್ರ ಒಂದು ಪರಿಚಯ - ೧

ಮಾನವ ಕಲ್ಯಾಣವೆಂದು ಹೇಳತಕ್ಕಂತಹ ಒಂದು ಗುರಿಯಿಂದ ಈ ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರ ರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅದನ್ನು ಮಾನವಕಲ್ಯಾಣ ಶಾಸ್ತ್ರ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಹಲವಾರು ಲಕ್ಷ ಜೀವಿಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪ್ರಭೇದದ ಜೀವಿಗಳಿವೆ, ಅವೆಲ್ಲಾ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ, ಸಾಯುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ನ್ಯಾಯವೆಂದರೆ ಬಲವೇ ಪ್ರಧಾನ. ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಬಲವಿದೆಯೊ ಅದು ದುರ್ಬಲವಾದದ್ದನ್ನು ಕೊಂದು ತಿನ್ನುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳಿಗೆ ಅದೇ ನ್ಯಾಯ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ನ್ಯಾಯ ಎಂಬುದು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ವಿಚಾರವು ಇತರೆ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇದು ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲೂ ಮೊದಲು ಇದ್ದಿತು. ಆದರೆ ಅದು ಸರಿಯಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರೂ ಸಹಬಾಳ್ವೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಸಮಾನ ಹಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರ ಹುಟ್ಟಿತು. ಬಲವೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಬದುಕುವುದಾದರೆ ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮಾನವನಿಗೆ ಬಲ ಪ್ರಧಾನವಲ್ಲ, ಪ್ರೇಮ ಪ್ರೀತಿಗಳೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿವೆ. ವಿವಾದವಿಲ್ಲದೆ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯಿಂದ ಬದುಕುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದು, ಆ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ತಂದು, ಅದಕ್ಕೆ ಮಾನವ ಬದ್ಧರಾಗಿ ಬದುಕುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ತಂದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ೬ ವಿಧ:-
೧. ಧರ್ಮ
೨. ಅರ್ಥ
೩. ಕಾಮ್ಯ
೪. ನ್ಯಾಯ
೫. ರಾಜ್ಯ
೬. ಆತ್ಮ.

ಈ ೬ ವಿಧದ ಮಾನವ ಕಲ್ಯಾಣ ಸಾಧನೆಗೆ ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರವು ರೂಪುಗೊಂಡಿದೆ. ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರದ ಒಂದು ಭಾಗ ಧರ್ಮ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಗ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗುವ ಅರ್ಥೋತ್ಪತ್ತಿ ವಿಚಾರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಈ ಸಂಪಾದನೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಾಮ್ಯ ಭಾಗ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಇದಲ್ಲದೆ ಸಹಜ ಮಾನವೀಯ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಪಾಶವಿಕ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಗ್ರಹ ಮಾಡತಕ್ಕಂತಹ ನ್ಯಾಯನಿಷ್ಠುರ ಎಂಬ ೪ನೇ ಭಾಗ. ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವರಿಗೆ ನಿಯಮವನ್ನು ಹೇಳುವಂತಹ ರಾಜ್ಯವೆಂಬ ೫ನೇ ಭಾಗ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಯ ಹುಟ್ಟಿನ ಆತ್ಮೋನ್ನತಿ ಎಂಬ ೬ನೇ ಭಾಗ. ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ನ್ಯಾಯ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರವು ವಿಭಾಗವಾಗಿದೆ.

        ವೇದದ ಗುರಿ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುವುದು. ವೇದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ. ವೇದದ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಗೂ ಸಹಜ ಜೀವನಾಪೇಕ್ಷೆ ಎಂದು ಕಾಮ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷ ಎಂದು ಹೇಳತಕ್ಕಂತಹ ೨ ಗುರಿ ಸಹಜವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅವು ಸಮಾನ ರೇಖೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು. ಅವುಗಳು ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಭಿನ್ನವಾಗಬಾರದು. ಆ ರೀತಿಯ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಸೂತ್ರವೇ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರ. ಈ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರವೂ ಒಂದು ಅಂಗ. ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಭಾಗದಲ್ಲೂ ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರದ ಭಾಗವಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಅನ್ಯೋನ್ಯತಾ ಅಂಗಭೇದ ಎನ್ನುವ ಪರಿಚ್ಛೇದದಲ್ಲಿ ೨೬ನೇ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ನ್ಯಾಯವಿವರಣೆಯನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ್ದಾರೆ. 

        ಹಲವು ಜನ ಋಷಿಗಳು ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರದ ವಿಚಾರವನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಂದ ಮಂಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳೆಲ್ಲ ಮಾನವ ಕಲ್ಯಾಣವೆಂಬ ಮೂಲ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಆಧರಿಸಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಆತ್ಮೋನ್ನತಿಯನ್ನೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ರಾಜ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ, ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ, ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರ ಎಂದು ಹೇಳತಕ್ಕಂತಹ ೪ ಭಾಗಗಳ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರ ರಚನೆಯಾಯಿತು. ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವು ಇದು ಹೀಗೆ, ಹೀಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ನಿಯಮವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಪಾಲನೆಗೆ ತರಲು ಅದಕ್ಕೆ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಪಾಲನೆಗೆ ತರುವುದಕ್ಕೆ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದು ಅದರಂತೆ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಕ್ರಮೇಣ ಪಾಲಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರು. ಹಾಗಾಗಿ ಅದನ್ನು ಪಾಲನೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ತರಬೇಕಾಯ್ತು. ಆಗ ಸಪ್ತಾಂಗಯುಕ್ತವಾದ ರಾಜ್ಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ತಂದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಂಗವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿದರು. ಇದು ಈಗಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲ, ಬಹಳ ಪುರಾತನವಾದ ರಾಜ್ಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತಾನು ಕಾನೂನನ್ನು ಭಂಗಿಸಿ ಜೀವನ ಮಾಡುವ ಪದ್ಧತಿಯ ಮನಃಸ್ಥಿತಿ ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಅಂತಹಾ ಮನುಷ್ಯ ಕೆಟ್ಟಾಗ ಅದನ್ನು ಸರಿದಾರಿಗೆ ತರಲು ರಾಜ್ಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದರು. ಒಬ್ಬ ರಾಜ, ಅವನ ರಾಣಿ, ಅವನಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಮಂತ್ರಿ, ಒಂದು ಸೇನೆ, ಒಬ್ಬ ಪುರೋಹಿತ, ಒಂದು ಕಾರ್ಯವಾಹ, ಒಂದು ರಾಜಸ್ವ ಸಂಗ್ರಾಹಕ, ಎಂಬ ೭ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಿಭಾಗಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿರುತ್ತಾರೆ.

ಈ ನ್ಯಾಯಾಂಗದ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಈ ಮುಂದೆ ವಿವರಿಸಲ್ಪಡುವುದು ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರದ ವಿವಾದ ಪರಿಹಾರ ಮಾಡುವಂತಹ ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರದ ೧/೭೦ನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಈ ವಿವಾದ ಪರಿಹಾರ ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಒಂದೊಂದು ೧೦ ಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದು, ಅಂತಹಾ ೭ ಖಂಡಗಳಿವೆ. ಈಗ ಅಧ್ಯಯನ ಆಗಬೇಕಿರುವುದು ವಿವಾದ ನಿರ್ವಹಣೆ ಅಂದರೆ ಒಂದು ವಿವಾದ ಹುಟ್ಟಿದರೆ ಅದನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? ಸರಿಪಡಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಹೇಳತಕ್ಕಂತಹ ಒಂದು ಭಾಗದ ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರದ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ನೋಡೋಣ.
ಇದರ ಮಂತ್ರಿ ಎಂದು ಹೇಳತಕ್ಕಂತಹ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ೭ ಭಾಗವಿದೆ:-
೧. ಮಂತ್ರಿ
೨.ಜ್ಯೋತಿಷಿ
೩. ವಾದಿ
೪. ನಿರೂಪಕ
೫. ನ್ಯಾಯಾಧೀಶ
೬. ಕಡಮಣಿ
ಎಂದು ಹೇಳತಕ್ಕಂತಹ ೬ ಮತ್ತು ಅವರಿಂದ ಫಲಿತವಾದ ನ್ಯಾಯ ಸೇರಿ ೭. ಕಡಮಣಿ ಎಂದರೆ ನ್ಯಾಯ ತೀರ್ಮಾನವನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರುವವನು ಎಂದರ್ಥ. ಈ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಈಗ ಚಿಂತನೆ ಆಗಬೇಕು.

ವಿವಾದ ನಿರ್ವಹಣೆ ಎಂಬ ನ್ಯಾಯಪಾಠದ ನಿರೂಪಣೆ

ಇದರಲ್ಲಿ ೬೪ ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ಭಾಗವಿದೆ. ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ? ಅದು ಯಾವ್ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ? ಯಾವ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಕಾರಣ? ಅಥವಾ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಉತ್ಪಾತ, ರಾಜನ ಅಸಮರ್ಥತೆ, ಸಪ್ತಾಂಗದ ಯಾವುದೊ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅಸಮರ್ಥತೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿವಾದ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿ ಸಮಾಜದ ಜನ ಹೋರಾಡುವವರೇ ವಿನಃ ಸಪ್ತಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ತಿದ್ದುಪಡಿ ತರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ತಿದ್ದುಪಡಿ ತಂದರೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ತಿದ್ದುಪಡಿ ತರದೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಸಮಸ್ಯೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ ಜನರು. ಹಾಗಾಗಿ ಅಂತಹಾ ಎಲ್ಲಾ ವಿಚಾರಗಳ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡತಕ್ಕಂತಹ ಅಧ್ಯಾಯ ಭಾಗ ಸಮಾ ಅರ್ಧ ಎಂದರೆ ೩೨ ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ಭಾಗ. ೬೪ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ೩೨ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಉತ್ಪನ್ನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸಿದ್ಧಗ್ರಂಥಗಳಾದ ಗೌತಮ ನ್ಯಾಯಸೂತ್ರ, ಜೈಮಿನಿ ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರ, ಇತ್ಯಾದಿ ಲಭ್ಯವಿದೆ. 


ಜೈಮಿನಿ, ಗೌತಮರಾದಿಯಾಗಿ ತುಂಬಾ ಜನರು ಗ್ರಂಥವನ್ನು ರಚಿಸುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರವು ಬಹಳ ಜಟಿಲವಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಯಾವುದು ನ್ಯಾಯ ಎಂದು ಅರ್ಥವೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯವು ಗೋಜಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆದಾಗ ಒಂದೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸಮಸ್ಯೆಯು ಹೇಗೆ ಪೂರೈಸಿದರು ಎಂದು ವಿಮರ್ಶಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಸಮಸ್ಯಾ ಪೂರಣ ಎನ್ನುವ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ವೃತ್ತಿ ಪ್ರಭಾಕರ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಒಂದೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರದ ವಿಧಾನವನ್ನು ಕೂಡ ರಚಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವು ಒಂದೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಗೂ ಒಂದೊಂದು ಗ್ರಂಥವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ನ್ಯಾಯಸೂತ್ರಗಳು ಒಟ್ಟು ಇರುವುದು ೧೮೬. ಅದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ವಿಚಾರಗಳೂ ಬಂದು ಹೋಗಿವೆ. ಈ ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಕನಿಷ್ಠ ೩ ವರ್ಷ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರ ಒಟ್ಟು ಪಾಠಗಳು ೩೨೦. ಅದರಲ್ಲಿ ವಿವಾದ ನಿರ್ವಹಣಾ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ೨೪ ಸೂತ್ರಗಳಿವೆ. ಈ ೨೪ನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಕ್ತ ಎಲ್ಲಾ ವಿಧದಲ್ಲೂ ಹುಟ್ಟುವ ವಿವಾದಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ೨೪ ಸೂತ್ರಗಳಿಂದಲೇ ಪರಿಹರಿಸಿ ನ್ಯಾಯ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡಬಹುದು. ಈಗಿನ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಇಂಡಿಯನ್ ಪಿನಲ್ ಕೋಡ್ ಸೆಕ್ಷನ್‍ಗಳು ಏನಿವೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಚಾರಗಳೂ ಈ ೨೪ ಸೂತ್ರಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಂಡರೆ ಯಾವುದೇ ಐ.ಪಿ.ಸಿ. ಸಂದರ್ಶಿಸದೆ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಕೊಡಬಹುದು.

ಒಂದು ಸೂತ್ರದ ಉದಾಹರಣೆ ಗಮನಿಸಿ. ವಾಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಂಸಕ್ಷೀರ ನ್ಯಾಯದಂತೆ ತಿಳಿದು ಸ್ವೀಕರಿಸಿರಿ ಎಂದು ಹಲವಾರು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ವಿಚಾರದ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯಪಡಿಸಲು ಈ ರೀತಿಯ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಲು ಮತ್ತು ನೀರನ್ನು ಬೆರೆಸಿ ಇಟ್ಟಾಗ ಹಂಸ ಪಕ್ಷಿಯು ನೀರನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ಹಾಲನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕುಡಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ತಿಳಿದಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇದು ಸತ್ಯವೇ ಎಂದು ಯಾರೂ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನೋಡಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಯಾರಿಗೂ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಮಾಹಿತಿ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಹಂಸಕ್ಷೀರ ನ್ಯಾಯ ಎಂದರೇನು? ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯೋಣ.

ಹಂಸವು ಹಾಲು ಮತ್ತು ನೀರನ್ನು ಬೆರೆಸಿ ಇಟ್ಟರೆ ಅದು ಹಾಲನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ಕುಡಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ತೀರಾ ಕೆಳಹಂತದ ನಿರ್ಣಯ. ಇದು ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರದ ರೀತ್ಯಾ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರದ ರೀತ್ಯಾ ಅರ್ಥವೇ ಬೇರೆ ಇದೆ. ಹಂಸಕ್ಷೀರನ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಂಸ ಮತ್ತು ಒಂದು ಕ್ಷೀರವೆಂದು ೨ ಭಾಗವಿದೆ. ಈ ಹಂಸಕ್ಕೆ ಹಾಲನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ಕುಡಿಯುವಂತಹ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಅದು ನೀರನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಅನಿವಾರ್ಯತೆ. ಅದರಿಂದಾಗಿ ನಮಗೆ ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಆಯಿತು. ಆದರೆ ಇದರ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ನಾವು ಚಿಂತಿಸಬೇಕು ಎಂದರೆ ಹಂಸಕ್ಕೆ ಹಾಲನ್ನು ನೀಡುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಹಂಸಕ್ಕೆ ಹಾಲನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ? ಅದು ಏಕೆ ಬಂತು? ಹಂಸಕ್ಕೆ ಹಾಲು ಎಲ್ಲಿಂದ ಸಿಗುತ್ತದೆ? ಹಾಲನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಬೌದ್ಧಿಕಶಕ್ತಿ ಇರುವುದು ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ; ಹಂಸಗಳಿಗಿಲ್ಲ! ಹಾಗಾದರೆ ಹಾಲನ್ನು ಹಂಸಕ್ಕೆ ನೀಡುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಏಕೆ ಬಂತು? ಅದರಲ್ಲೂ ಹಾಲಿಗೆ ನೀರನ್ನು ಬೆರೆಸಿ ಹಂಸಕ್ಕೆ ಇಡುವಂತಹ ಪ್ರಮೇಯವೇನು? ಶುದ್ಧವಾದ ಹಾಲನ್ನೇ ನೀಡಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಇವೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನ್ಯಾಯದ ಹಿಂದಿವೆ. ಹಂಸಕ್ಕೆ ಹಾಲು ಆಹಾರವೇ? ಖಂಡಿತ ಅಲ್ಲ! ಹಂಸಗಳು ನೀರಿನಲ್ಲಿರುವ ಕ್ರಿಮಿ ಕೀಟಾದಿಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಬದುಕುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯನು ಒಂದು ಜೀವಿಗೆ ಆಹಾರವಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಕೊಡುವ ಅಗತ್ಯವೇನಿದೆ? ಅದನ್ನು ಧರ್ಮ ಒಪ್ಪುತ್ತದೆಯೆ? ಒಂದು ಜೀವಿಗೆ ತನ್ನ ಆಹಾರವಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕೊಡುವುದು ಧರ್ಮವಿರುದ್ಧ. ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ಹಂಸಕ್ಕೆ ಹಾಲನ್ನು ಏಕೆ ಇಟ್ಟ? ಅಲ್ಲದೆ ಅದಕ್ಕೆ ನೀರನ್ನು ಬೆರೆಸಿ ಏಕೆ ಕೊಟ್ಟ? ಒಂದು ವೇಳೆ ಮನುಷ್ಯನು ಧಾರ್ಮಿಕ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಹಂಸವನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದಾದರೆ ಹಾಲು ಅದರ ಆಹಾರವಲ್ಲ. ಪೋಷಿಸುವವನಿಗೆ ವಿರುದ್ಧ ಆಹಾರವನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ಕೊಡುವಂತಹ ಅಗತ್ಯವೇನಿದೆ? ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ಹಂಸಕ್ಷೀರ ನ್ಯಾಯವೆಂದರೆ ಈ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದರೆ ಶುದ್ಧ ತಪ್ಪೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ಈ ರೀತಿಯ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗಿಲ್ಲ, ಅದರ ಹಿಂದೆ ಬಹಳ ವಿಚಾರವಿದೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಧ್ಯಯನಾಸಕ್ತರೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಸಾಣೆ ಹಿಡಿದು ಹಂಸಕ್ಷೀರ ನ್ಯಾಯ ಎಂದರೆ ಏನೆಂದು ಚಿಂತಿಸಿರಿ, ಉತ್ತರ ಹೊಳೆದರೆ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಕಸರತ್ತು ಎಂದು ಆನಂದಿಸಿರಿ. ಇಲ್ಲವೇ ಮುಂದಿನ ಲೇಖನವನ್ನು ಕಾದು ನೋಡಿರಿ.

No comments:

Post a Comment