Skip to main content

ಉಪ್ಪಿಗಿಂತ ರುಚಿ ಬೇರೆಯಿಲ್ಲ! ಏನೀ ಲವಣ ರಹಸ್ಯ?





ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯಾದ ಸತ್ಯ, ಧರ್ಮ, ನ್ಯಾಯ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಸಮಕಾಲೀನ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ? ಉಪ್ಪು ಎಂದರೆ ಏನು? ಅದಕ್ಕೂ ಮಾನವನಿಗೂ ಇರುವ ಸಂಬಂಧವೇನು? ಈಗ ಆ ವಿಚಾರವಾಗಿ ನಾವೇನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ? ಉಪ್ಪಿನ ಪ್ರಾಚೀನತೆ ಎಷ್ಟು? ಅದರ ಅಗತ್ಯವೆಷ್ಟು? ಅದು ಹೇಗೆ ಉತ್ಪಾದಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು? ಈಗ ಹೇಗಿದೆ? ಮತ್ತು ನಾವು ಭಾರತೀಯರು ಉಪ್ಪಿಗೆ ಯಾವ ಸ್ಥಾನ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆವು? ಇವೆಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಪರಿಚಯಾತ್ಮಕ ಲೇಖನವಿದು. ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ದಯವಿಟ್ಟು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ನಿಮಗೆ ಸರಿ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಪಾಲಿಸಿ ಎಂದು ಕಳಕಳಿಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾತ್ರವೆಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

          ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ವಿಚಾರ ಬದ್ಧತೆಯೊಂದಿಗೆ ಉಪ್ಪು ಎಂಬ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡೋಣ. ಮೊದಲಾಗಿ ಉಪ್ಪು ಎಂದರೇನು? ಚಿಂತಿಸೋಣ. ಮಾನವ ಆಹಾರ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ರುಚಿಗೆ ಪ್ರಧಾನತೆ ಇದೆ. ಷಡ್ರಸಗಳಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪು ಮೊದಲನೆಯದು. ಹಾಗೇ ಹುಳಿ, ಸಿಹಿ, ಖಾರ, ಕಹಿ, ಒಗರು ಎಂಬ ಇತರೆ ರಸಗಳಿದ್ದರೂ ಉಪ್ಪಿನ ಸ್ಥಾನ ಎತ್ತರದ್ದೇ! ತಾಯಿಗಿಂತ ಬಂಧುವಿಲ್ಲ, ಉಪ್ಪಿಗಿಂತ ರುಚಿ ಇಲ್ಲ; ಇದೊಂದು ಗಾದೆ ಮಾತು. ನಾಲಗೆಯನ್ನರಿತ ಮಾನವನು ರುಚಿಗೆ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾ ಬಂದಾಗ ಷಡ್ರಸೋಪೇತವಾದ ಪಾಕಶಾಸ್ತ್ರ ಉದ್ಭವವಾಯ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪು ತನ್ನ ಒಂದನೇ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಈ ಉಪ್ಪನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ವಿಧಾನ, ಬಳಸುವ ವಿಧಾನ, ಮಹತ್ವ ಹಾಗೂ ಅದರ ಧೈವೀಕಗುಣವನ್ನು ಲವಣಜನಕ ಶ್ಯಾವಾಶ್ವನು ವಿಶದವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಮೂಲ ನಾರದ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿನ ಲವಣ ಜನನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಓದಿದರೆ ನಿಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬಹುದು. ಮುಂದಿನ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಉದ್ಘಾಟಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ. 

ಈಗ ಪುರಾಣದ ವಿಚಾರ ಬಿಟ್ಟರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪಿನ ಮಹತ್ವ ಹೇಳುವ ಐತಿಹಾಸಿಕ ವಿಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೋಣ. ಉಪ್ಪಿನ ಗುಣ, ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿ, ಸೌಜನ್ಯ, ಋಣಶಕ್ತಿ, ವ್ಯಾಯಪರತೆ, ಸತ್ಯ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ವಿಚಾರವಾಗಿ ನೋಡುವುದಿದ್ದರೆ ಉಪ್ಪನ್ನು ಉದಾಹರಿಸಿದ ಯಾವ ದೇಶವೂ ಇಲ್ಲ! ಉದಾ:- ಕನ್ನಡದ ಆಡುಮಾತಿನಲ್ಲಿ -

ತಿಂದ ಉಪ್ಪಿನ ಋಣ ತೀರಿಸಲೇಬೇಕು”,
ಉಂಡ ಮನೆಗೆ ಎರಡೆಣಿಸಬೇಡ”,
ಉಪ್ಪುಂಡ ಮನೆಗೆ ದ್ರೋಹ ಬಗೆಯಬೇಡ”,
ರುಚಿರಾಜ”, “ರಸರಾಜ”, “ಜಿಹ್ವಾದೇವ”, “ಅತಿರಸ”,
ಪುಣ್ಯಶಕ್ತಿ”, “ಪಾಪ ಪರಿಹಾರಕ”, “ಜೀವರಕ್ಷಕ”,

ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಉಪ್ಪಿನ ಬಗ್ಗೆ ಆಡುಂಬೊಲದ ಮಾತು ಮುಗಿಯಲಾರದು. ಅಲ್ಲದೇ ಕೆಲ ವಿಶಿಷ್ಟ ಆಚರಣೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿದೆ; ಗಮನಿಸಿರಬಹುದು. ಉಪ್ಪು ಮಾರಾಟದ ವಸ್ತುವಲ್ಲ”. ಇತ್ತೀಚಿನವರೆಗೂ ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅಂಗಡಿಕಾರ ಮಾರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಬೆಂಕಿ ಪೊಟ್ಟಣವಾದರೂ ಕೊಟ್ಟು ಬೆಲೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಉಪ್ಪು ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುವ ವಸ್ತುವಲ್ಲ”. ಹಾಗೇ ಚಿನ್ನಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆ ಬಾಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲವೂ ಇತ್ತು. ಮತ್ತು ಯಾತ್ರಾರ್ಥಿಗಳ ಸಂಗ್ರಹದ ಉಪ್ಪಿಗಾಗಿಯೇ ದರೋಡೆಕೋರರು ಯಾತ್ರಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಏನೂ ತೊಂದರೆ ಕೊಡದೆ ಬರೇ ಉಪ್ಪನ್ನು ಪಡೆದು ಬಿಟ್ಟ ಉದಾಹರಣೆ ಸಾವಿರಾರು. ಇದು ಭಾರತಾದ್ಯಂತ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ನಮಕ್ ಹರಾಮ್ = ಉಪ್ಪಿಗೆ ದ್ರೋಹವೆಂದೇ ಅರ್ಥ. 





ಉತ್ತರದ ಪಶ್ಚಿಮ ಕರಾವಳಿ ಗುಜರಾತಿನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ದಕ್ಷಿಣದ ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿವರೆಗೆ ಲವಣ ಸಮುದ್ರ ಎಂದು ಹೆಸರು. ಇಂದು ನಿರಂತರ ಉಪ್ಪಿನ ಉತ್ಪಾದನೆ, ಮಾರಾಟ, ದೇಶವಿದೇಶಗಳಿಗೆ ರಪ್ತು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ವಿಶೇಷ ರಸಶಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ ತೀರಪ್ರದೇಶವೇ ಭಾರತದ ಮಹೋನ್ನತ ಆಸ್ತಿ. ಸಹ್ಯಾದ್ರಿಯ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿರುವ ವಿಶೇಷ ಗುಣಶಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳು ಕೊಳೆತು ನೀರಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು ನದಿಗಳಿಂದ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ನಿರಂತರ ಸಮುದ್ರ ಮಂಥನ ಮಾಡಿ, ರಸಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಶೇಖರಣೆಯಾದ ರಸ ರೂಪಿ ಲವಣವೇ ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಉಪ್ಪು. ಇದು ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೂ ಇರದ ವಿಶೇಷ ಗುಣ ಶಕ್ತಿ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಉಪ್ಪಿಗಾಗಿ ಬೇಡಿ ಬಂದ ವಿದೇಶಿ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಅಪಾರ. ಹಾಗಾಗಿ ತೀರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಉಪ್ಪಿನ ವ್ಯಾಪಾರ ಕೇಂದ್ರಗಳಿದ್ದವು. ಪಶ್ಚಿಮ ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ಆ ಹೆಸರು ಉಳಿದು ಬಂದಿದೆ. 

ಆದರೆ ಈಗ ಉಪ್ಪಿನ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಹಕ್ಕು, ಉಪ್ಪು ಬೆಳೆಯುವ ರೈತಕುಲಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲ! ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಪಾಲಾಗಿದೆ. ಕಾರಣ, ನಮ್ಮ ಸರಕಾರದ ಮೂರ್ಖತನ. ಲಕ್ಷಾಂತರ ವರ್ಷದಿಂದ ನಾವು ಬೆಳೆಸಿ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಹಂಚುತ್ತಿದ್ದ ಉಪ್ಪು ಈಗ ವಿದೇಶೀ ಅವಲಂಬಿತ ಕಂಪೆನಿ ಉದ್ಯೋಗವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ತಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿಸಬೇಕೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಲೇಖನ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಓದಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡ ನೀವೇ ಭಾರತೀಯರು. 



ಘಟಕವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವ ಆ ಹರಳುಗಳು ಒಂದೊಂದು ಶಿವಲಿಂಗವೇ. ಅದರ ರುಚಿಯೇ ತಾಯಿ ಆದಿಶಕ್ತಿ. ಅದರ ಗುಣವೇ ವಿಷ್ಣು. ಅದರಿಂದ ಪ್ರಾಪ್ತ ಜ್ಞಾನವೇ ಬ್ರಹ್ಮ ಎಂದು ತಿಳಿದ ಭಾರತೀಯರು ನಾವು. ಉಪ್ಪು ಮತ್ತು ಗೋಮಾತೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಭಾರತೀಯರಾಗಿ ಒಂದಾಗುತ್ತೇವೆ. ಅದಂತೂ ಖಂಡಿತ. ಹಿಂದೆ ಬ್ರಿಟೀಷರು ಭಾರತದ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿತ ಸಾಧಿಸುತ್ತಾ ಅವರ ಆದಾಯ ಮೂಲ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಭಾರತೀಯ ಉಪ್ಪಿನ ಉದ್ಯಮದ ಮೇಲೆ ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸಿದರು. ಅದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ನಮ್ಮ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು ಇಡೀ ಭಾರತ ಜನರ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸಿದರು. ಭಾರತೀಯರೆಲ್ಲಾ ಒಗ್ಗಟ್ಟಾದರು. ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿ ಅವರನ್ನೇ ಭಾರತ ಬಿಟ್ಟು ತೊಲಗಿಸಿದರು. ಭಾರತೀಯರಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪಿನ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಬಂಧ ಅಂತಹದ್ದು. ಉಪ್ಪು ಸತ್ಯ, ನ್ಯಾಯ, ಧರ್ಮ ಎಂದು ತಿಳಿದವರು. ಅದನ್ನು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಕೃಷಿ ವಿಧಾನದಿಂದ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ರೈತರು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ಈಗ ನಮ್ಮ ಸರಕಾರ ತಡೆ ಹಿಡಿದಿದೆ. ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಕಂಪೆನಿ ಉತ್ಪಾದಿತ ಉಪ್ಪನ್ನೇ ಬಳಸಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕ ಹೇರಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದು ಉಪ್ಪಿಗೆ ಮಾಡಿದ ದ್ರೋಹವಲ್ಲವೇ?



ಪ್ರಸಕ್ತ ಕಾಲದ ಭಾರತೀಯರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನದ ನೈತಿಕ ಮಟ್ಟ ತೀರಾ ಕುಸಿದಿದೆ. ಕಾರಣ ಈ ಉಪ್ಪಿನ ದ್ರೋಹ. ಉಪ್ಪಿನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಮೋಸ. ಇದನ್ನರಿಯದೇ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನೈತಿಕತೆ ತರಲು ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸ ಹೊರಟಿದೆ. ಆದರೆ ಕಾನೂನು ಅಪರಾಧಿಗಳನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸಬಹುದೇ ವಿನಃ ಅಪರಾಧವನ್ನು ತಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ”. ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯುಕ್ತವಾದ ನೈತಿಕತೆ; ಅದನ್ನು ಕೊಡುವುದು ಉಪ್ಪು. ಅದರ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣವು ಮಾಡಿದ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವೇ ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣ.



ದಿನಾ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಟಿ.ವಿ. ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತೇವೆ – “ತಂದೆಯೇ ಮಗಳ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮಾಡಿದ”. ಇದನ್ನು ಯಾವ ಕಾನೂನಿನಿಂದ ತಡೆಯುತ್ತೀರಾ? ಮನೆ ಮನೆಗೂ ಪೋಲೀಸ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ತಂದೆಗೆ ತನ್ನ ಮಗಳ ಮೇಲೇ ಕಾಮೇಚ್ಛೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಪ್ರಚೋದನೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಅಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಭ್ರಷ್ಟ ಉಪ್ಪು. ಅದನ್ನು ಮಾರಾಟದ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ತಯಾರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಬಂಡವಾಳ ಶಾಹೀ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿದೆಯೇ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಸೂರ್ಯ ಸಂಸ್ಕಾರವಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಜ್ಞಾನಪ್ರೇರಣೆ ಇಲ್ಲ. ಉಪ್ಪು ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸುವುದಲ್ಲ. ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಸೂರ್ಯ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮುಖೇನ ಬೆಳೆಸಬೇಕು. ಹಾಗೇ ಅದು ಮಾರಾಟದ ವಸ್ತುವಲ್ಲ. ಜನರಲ್ಲಿ ಆ ಭಾವನೆ ಪ್ರಚೋದಿಸಬೇಕು. ಅದರ ಋಣದ ಕಲ್ಪನೆ ಮೂಡಬೇಕು. ಹಾಗೇ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ ಅದರ ರಸಗುಣದಿಂದಾಗಿ ನಮ್ಮ ದೃಗ್ಗೋಚರ ಪ್ರಕೃತಿಯೆಲ್ಲವೂ ತಾಯಿಯೆಂಬ ಭಾವನೆ ಹುಟ್ಟಬೇಕು.  ಮೊದಲು ಭಾರತೀಯರಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದು ಇದೇ ಭಾವನೆ, ಹಾಗಾಗಿ ದ್ರೋಹ ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲ. ಈಗ ಈ ಭ್ರಷ್ಟ ಉಪ್ಪಿನ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಹೆಣ್ಣು ಕಾಮವಸ್ತು ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದೆ. ತಂದೆಯು ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಅಮ್ಮ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕಾರ. ಆದರೆ ಈಗ ಹೆಚ್ಚಿನ ತಂದೆಯರಿಗೆ ತನ್ನ ಮಗಳೂ ಭೋಗವಸ್ತು, ಸೂಳೆಯೆನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆಯೆಂದರೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ದುರಂತ ಬೇಕೆ? ಇನ್ನಾದರೂ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಸರ್ವನಾಶ ಖಂಡಿತ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಿರಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ.


ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯ ಗಮನಿಸಿ. ಮಾನವ ಮಾನವನಾಗಿ ಬಾಳಲು ಈ ಷಡ್ರಸಗಳ ಪಾಕ ವಿಧಾನ ತುಂಬಾ ಅಗತ್ಯ. ಅದನ್ನರಿಯದ ನಮ್ಮ ತಿಂಡಿ-ತೀರ್ಥ, ಊಟ, ಉಪಹಾರ ನಡೆಸುವ, ತಯಾರಿಸುವ, ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಸಮಾಜ ದ್ರೋಹ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ್ಯಾರೂ ಪಾಕಶಾಸ್ತ್ರ ಪ್ರವೀಣರಲ್ಲ. ಕೇವಲ ರುಚಿ ಪ್ರಧಾನತೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಆಹಾರ ಪದಾರ್ಥ ಉತ್ಪಾದನೆಯು ಧರ್ಮವಿರುದ್ಧ. ಆಹಾರ ಪದಾರ್ಥ, ತಿಂಡಿ-ತೀರ್ಥ ಉತ್ಪಾದನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಈ ಲಕ್ಷಣಗಳಿರಬೇಕು:-
೧. ರುಚಿಯಾಗಿರಬೇಕು
೨. ಆರೋಗ್ಯದಾಯಕವಾಗಿರಬೇಕು
೩. ಜ್ಞಾನ ಪ್ರಚೋದಕವಾಗಿರಬೇಕು
೪. ಬೌದ್ಧಿಕ ಉನ್ನತಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿರಬೇಕು
೫. ಅಮಲು, ಮತ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಾರದು
೬. ಯಾವುದೇ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ವಿಷಾಂಶ ರಹಿತವಾಗಿರಬೇಕು.
ಈ ೬ ರೂಪದ ಬದ್ಧತೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಹಾರ ಉತ್ಪಾದನೆಯಾಗಬೇಕು. ಹಣ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದ್ದಾಗಿರಬಾರದು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ಸಮಾಜ ದ್ರೋಹ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಂದ ತರಕಾರಿ, ಹಣ್ಣು, ವೀಳ್ಯದೆಲೆ, ಅಡಿಕೆ, ಆಹಾರ ಪದಾರ್ಥಗಳು ನಿಷೇಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿವೆ. ಆದರೂ ಅದೇ ವಸ್ತುಗಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ, ವಿಶಿಷ್ಟ, ಆರೋಗ್ಯದಾಯಕವೆಂಬ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನುಮೋದನೆ ಪಡೆದು ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಅದು ದೇಶದ್ರೋಹ ಸಮಾಜದ್ರೋಹವಲ್ಲವೇ”? ಏನಕ್ಕೇನೋ ಮಾಡಿ ಹಣ ಮಾಡುವುದಾಗಲೀ ಏನಕ್ಕೇನೋ ಮಾಡಿ ಅಪರಾಧ ಗೈಯ್ಯುವುದಾಗಲೀ ಅಥವಾ ತಂದೆ, ಮಗಳು, ತಾಯಿಯ ಬೇಧವರಿಯದೆ ಸುಖಪಡುವುದಾಗಲೀ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿ. ನೀವು ತಿನ್ನುವ ಉಪ್ಪಿಗೆ ಋಣ ಸಂದಾಯ ಮಾಡಿರೆಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತೇನೆ. ಎಚ್ಚರ ಎಚ್ಚರ ಎಚ್ಚರ!!!
          ಕೇವಲ ಎಚ್ಚರಿಕೆಗಾಗಿ ಈ ಮಂತ್ರ ಉದಾಹರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಓದಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿರಿ. ದೇಶದ ಮುಂದಿನ ಭವಿಷ್ಯ ಇದರಲ್ಲಿದೆ. 
(ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ)
ಋಗ್ವೇದ ಮಂಡಲ ೮, ಸೂಕ್ತ ೧, ಮಂತ್ರ ೨
ಅವಕ್ರಕ್ಷಿಣಂ ವೃಷಭಂ ಯಥಾಜುರಂಗಾಂನ ಚರ್ಷಣೀ ಸಹಮ್ |
ವಿದ್ವೇಷಣಮ್ ಸಂವನನೋ ಭಯಂಕರಂ ಮಂಹಿಷ್ಠಮುಭಯಾವಿನಮ್ ||


*** ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿ ಕೆ.ಎಸ್. ನಿತ್ಯಾನಂದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಲವಣ ವೃತ ಪುಸ್ತಕದ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆ***

Comments

Popular posts from this blog

ಯಾಗದಲ್ಲಿ ಪಶುಬಲಿ ಪ್ರಹಸನ - ಒಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯ

- ಸಂಗ್ರಹ

ಭಾರತ ದೇಶವೆಲ್ಲಿದೆ? ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ? ಇದೇನು ಧೈವಸಂಕಲ್ಪ? ನೇತ್ರಾವತಿ ತಿರುವು ಯೋಜನೆಯ ಸಾಧಕ ಬಾಧಕಗಳೇನು?

ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಲೋಕಗುರುವಾಗಿದ್ದು, ಸಕಲ ದೇವಾನುದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಮಾತೃಭೂಮಿಯೆನ್ನಿಸಿಕೊಂಡ ಈ ಭಾರತ ಭೂಮಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೈಮೀರಿ ಹೋಗಿದ್ದು ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮ, ಮತ, ದೇವರು, ಚಿಂತಕ, ಬುದ್ಧಿಜೀವಿ ದಡ ದಾಟಿಸಲಾರದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ. ಇದರ ಕಾರಣದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಚಿಂತಿಸಹೊರಟರೆ ಒಂದು ಭಯಾನಕ, ಬೀಭತ್ಸ ಚಿತ್ರಣ ಮೂಡಿಬರುತ್ತಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಂತನಾ ಪ್ರಬಂಧ ಬರೆದು ಲೇಖಿಸುವ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಗಮನಿಸಿ. ಓದಿ. ನಿಮಗೆ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ತಿದ್ದುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿರಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ.
ಮೊದಲಾಗಿ ಭಾರತದೇಶದ ಮೂಲ ತಳಹದಿಯ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡೋಣ. ಒಂದು ಯಾವುದೇ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಾಧಿಸಲಿ ಅದು ಈ ಮೂಲ ತಳಹದಿಯ ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಸಾಗಿರಬೇಕು. ಆಗ ನಿರಂತರ ಅಬಾಧಿತ, ಲಾಭದಾಯಕ, ಬೌದ್ಧಿಕ ಉನ್ನತಿಗೆ ಕಾರಣ. ಮಾನವೀಯ ಸಮೃದ್ಧ ಸಮಾಜ ಸೃಷ್ಟಿ ಸಾಧ್ಯ. ಮೂಲ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದೆಂದೂ ಉದ್ಧಾರವಾಗಲಾರದು. ಸರ್ವಜ್ಞ ನೊಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ “ಕಜ್ಜಿಯ ಕೆರೆದಂತೆ” ಎಂದು. ಕೆರೆಯುವಾಗ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಆಪ್ಯಾಯಮಾನ, ಆನಂದದಾಯಕ. ನಂತರ ಕೆರೆತದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಹುಣ್ಣಾಗಿ ಕೊಳೆತರೆ ಆ ಅಂಗವೇ ಕತ್ತರಿಸಬೇಕಾದೀತು. ನಂತರ ವಿಕಲಾಂಗವೇ ಗತಿ ಪುನಾರೂಪಿಸಲಾಗದ್ದು. ಈಗಿನ ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಯೋಜನಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಈ ಕಜ್ಜಿ ಕೆರೆತದಷ್ಟೇ ಫಲ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಯೋಜನೆ ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಭವಿಷ್ಯದ ಪರಿಣಾಮ ಅಷ್ಟೇ ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಉದಾ:-…